"Le bébé est mort." La première phrase du livre révèle déjà tout, il nous semble. Un commencement typique des ouvrages psychologiques qui permet à se concentrer sur la psychologie des personnages, les causes de la fin tragique, les principes qui règnent l'histoire. On ne va certainement pas retenir la souffle en attendant que la trame principale déroute et un des héros nous dévoile ce que l'auteur voulait présenter. On est pleinement conscient de ce qui va se passer, de plus on sait très bien que cela arrivera toute à la fin. Pas de surprise, pas d'attente, juste la présentation de la vie qui mène à des actions incroyables.
PL: "Dziecko nie żyje". Już pierwsze zdanie książki zdradza tak naprawdę wszystko, przynajmniej tak się wydaje. Typowy początek powieści psychologicznych, który pozwala skoncentrować się na psychologii bohaterów, przyczynach tragicznej końcówki, reguł rządzących historią. Z pewnością nie będziemy wstrzymywać oddechu, czekając aż główny wątek zmieni swój bieg i jedna z postaci wyjawi to, co autor chciał przedstawić. Jesteśmy w pełni świadomi tego, co się wydarzy. Co więcej, doskonale wiemy, że nadejdzie to razem z końcem lektury. Żadnych niespodzianek, żadnego czekania, po prostu obraz życia, które prowadzi do niewiarygodnego zachowania.
Myriam et Paul sont heureux, presque. L'ancienne étudiante de droite, la femme se consacre à ses enfants et devient femme au foyer. C'est Paul qui gagne leur vie, une image encore courante de la répartition des rôles au sein de la famille. Au début cet arrangement des choses va à tous les deux, néanmoins avec le temps qui passe Myriam découvre à quel point elle rate sa vie en restant dans la maison. Elle s'aperçoit que ce n'est pas la réalité dont elle rêvait, ni celle dans laquelle elle pourrait s'accomplir en tant que personne. Un trou noir se dessine devant elle quand elle rencontre un collègue des études qui lui fait une proposition parfaite. Son personnage, qui n'est pas du tout le plus important ici, me paraît très intéressant et peu apprécié. C'est une femme peu déterminée, qui s'agite, qui change constamment d'avis - une fois dégoutée de sa vie familiale pour ensuite en profiter jusqu'au fond. Elle passe d'une extrémité à l'autre et s'avère une personne un peu perdue.
PL: Myriam i Paul są szczęśliwi, prawie. Dawna studentka prawa poświęca się dla dzieci i zajmuje się domem. To Paul utrzymuje rodzinę, wciąż powszechny obraz podziału ról w rodzinie. Na początku ten układ odpowiada obojgu, jednak z czasem Miriam uświadamia sobie, jak wiele traci, pozostając w domu. Dostrzega, że nie jest to życie, jakiego pragnęła, ani takie, w którym mogłaby się spełnić jako człowiek. Czarna dziura pojawia się tuż przed jej stopami, gdy przypadkowo spotyka dawnego kolegę ze studiów. Ten składa jej propozycję nie do odrzucenia. Postać Myriam wcale nie jest tutaj najważniejsza, niemniej jednak wydaje mi się ona interesująca i mało doceniona. Zdeterminowana, szamotająca się, niezdecydowana - raz zupełnie zdegustowana rodzinnym życiem, by następnie czerpać z niego garściami. Popada ze skrajności w skrajność i okazuje się osobą nieco pogubioną.
La héroïne qui nous intéresse le plus apparaît quand Myriam décide de changer son quotidien. La nounou idéale, Louise, qui s'occupe de différents enfants depuis des années. Parfaite et complètement imparfaite, dotée de folies qu'elle n'essaye même pas de cacher. Quelques reflets de son passé peu facile et la solitude qui imprime une marque grise sur l'âme humaine. Des événements quotidiens auxquels elle porte peu d'attention, des idées étourdissantes, un attachement qu'elle n'arrive pas à freiner ni exprimer proprement. Victime de tout ce qui lui est arrivé, coupable d'un acte dont personne ne la soupçonnerait.
PL: Bohaterka, która ma wzbudzić największe zainteresowanie, pojawia się, gdy Myriam decyduje się na zmianę swej codzienności. Wówczas poznajemy nianię idealną, Louise, który zajmuje się dziećmi od wielu lat. Perfekcyjna i w pełni nieidealna, jej liczne manie, których nawet nie próbuje ukryć. Kilka migawek z jej niezbyt łatwej przeszłości i samotność, która pozostawia szarawy ślad na ludzkiej duszy. Codzienne zdarzenia, które mijają niezauważone, pomysły odurzające myśli, przywiązanie, którego nie potrafi ani powstrzymać, ani okazać we właściwy sposób. Ofiara wszystkiego, co jej się przydarzyło, winna tego, o co nikt by jej nie podejrzewał.
Un ouvrage que l'on lit d'un seul coup. Le style de Leila Slimani très accrochant, qui m'a fait lire son roman en quelques heures. Quelques réflexions amères sur la psychique humaine et la méchanceté de la vie envers certains ont envahi mon âme. Ce n'est peut-être pas un gros coup de cœur mais certainement un livre que je conseille à dévorer un soir d'été pour en réfléchir un peu après.
PL: Dzieło, które czytamy jednym tchem. Styl Leili Slimani sprawia, że nie możemy się oderwać od lektury, przez co przeczytałam jej powieść w zaledwie kilka godzin. Kilka gorzkich refleksji na temat ludzkiej psychiki i złośliwości życia wobec niektórych osób zalało mą duszę. Być może nie jest to książka, który pokochałam, jednak z pewnością taka, którą polecę każdemu, by pochłonąć ją w jakiś letni wieczór i pozwolić sobie na kilka przemyśleń.
Aucun commentaire
Enregistrer un commentaire